Picnic laat retourpakketjes meeliften met boodschappenbezorging: service of noodzaak?

Online supermarkt Picnic heeft in 2025 bijna een half miljoen retourzendingen bij klanten thuis opgehaald. Klanten kunnen een pakket van PostNL of DHL gratis meegeven aan de Picnic-bezorger. Inmiddels gaat het ook om statiegeldflessen. De retourservice wordt steeds intensiever gebruikt, blijkt uit cijfers die het bedrijf deelt.

De vraag is waarom Picnic dit doet. Een vergelijking met de servicebalie van een gewone supermarkt dringt zich op.

Online supermarkt Picnic heeft in 2025 bijna een half miljoen retourzendingen bij klanten thuis opgehaald. Klanten kunnen een pakket van PostNL of DHL gratis meegeven aan de Picnic-bezorger. Deze retourservice wordt steeds intensiever gebruikt, blijkt uit cijfers die het bedrijf deelt.

De meeste retourpakketjes werden in absolute aantallen opgehaald in Zuid-Holland, gevolgd door Noord-Holland en Noord-Brabant. Relatief gezien maakten vooral klanten in Utrecht, Den Haag en Rotterdam vaak gebruik van de service.

Van proef naar landelijke dekking

Het ‘retouren meepakken’ is voor Picnic niet helemaal nieuw. De websuper startte al in 2020 met DHL-retouren. Het idee was dat de elektrische bezorgwagentjes toch al door de woonwijken rijden en daardoor extra ritten van pakketbezorgers kunnen voorkomen. In 2025 werd dit idee via een samenwerking met PostNL opgeschaald: na een proef in meerdere steden is de dienst vervolgens landelijk uitgerold.

Op de website van Picnic wordt de dienst gepresenteerd als een simpele handeling: klanten plakken een retourlabel op het pakket of laten een QR-code scannen en geven het pakket mee aan de bezorger, waarna ze de zending via track & trace kunnen volgen. PostNL noemt ‘meegeven aan Picnic’ inmiddels ook expliciet als retourmogelijkheid, met vaste maximale afmetingen en een gewichtslimiet.

Retouren: gemak versus kosten en duurzaamheid

De groei van zulke ophaalopties valt samen met een bredere discussie over retouren in de e-commerce. In veel productcategorieën liggen retourpercentages rond 5%, maar in mode lopen ze vaak op tot 20–30% (met uitschieters), aldus Thuiswinkel.org. Tegelijkertijd zoeken webwinkels en vervoerders naar manieren om retourstromen efficiënter en goedkoper te verwerken, omdat de pakketmarkt steeds drukker wordt. 

Picnic positioneert de retourservice als een ‘meelift’-model: geen extra rit naar een servicepunt, en in theorie ook minder verkeersbewegingen doordat een bestaande bezorgroute wordt benut. Hoe groot het milieueffect precies is, hangt af van factoren als beladingsgraad, routeplanning en wat er anders zou zijn gebeurd (bijvoorbeeld een consument die zelf met de auto naar een pakketpunt rijdt versus te voet of per fiets). Picnic zelf benadrukte bij de start van de DHL-samenwerking vooral het vermijden van extra logistieke kilometers.

Record aan statiegeld mee terug – zelfs meer dan verkocht

Naast retourpakketten nam Picnic in 2025 ook een recordhoeveelheid statiegeldflessen en -blikjes mee terug: naar eigen zeggen bijna 50% meer dan het aantal dat de websuper zelf verkocht. Dat is verklaarbaar doordat Picnic niet alleen zijn eigen verkochte verpakkingen inneemt; klanten kunnen bij een bezorging in principe alle Nederlandse flessen en blikjes met statiegeldlogo meegeven, tot een maximum per levering.

Die extra ‘omgekeerde logistiek’ is relevant in een periode waarin het statiegeldsysteem verder wordt aangescherpt. In 2025 werd bijvoorbeeld opnieuw gekeken naar maatregelen om inname te stimuleren en het aantal inleverpunten te verhogen; in de discussie passeren ook varianten zoals een hogere vergoeding per flesje of een inleverbonus. Voor consumenten die thuis stapels blikjes hebben staan, kan het gemak van inleveren aan de deur net het verschil maken tussen bewaren of weggooien.

De bezorger als rijdend servicepunt

Met retourpakketten en statiegeld laat Picnic zien hoe een boodschappenbezorgdienst kan uitgroeien tot een rijdend servicepunt, zoals de ouderwetse postbode op 't platteland het ooit was: één route, meerdere stromen. In een land waar online bestedingen structureel hoog liggen (in 2024 ging het om €36 miljard) wordt die laatste kilometer steeds vaker ‘gedeeld’ met of door verschillende diensten.

Of de retourservice in 2026 net zo hard doorgroeit, zal mede afhangen van de vraag of en hoe webwinkels hun retourvoorwaarden aanpassen. Maar de richting is duidelijk: voor steeds meer klanten is retourneren niet langer een ritje naar een pakketpunt, maar iets dat je – net als je lege flessen – even meegeeft aan de boodschappenbezorger.

Geen luxe, maar noodzaak?

Dan is er natuurlijk de vraag waarom Picnic dit doet. Net zoals alle andere boodschappendiensten, is het geen vetpot. Waarschijnlijk moet zelfs op elke bezorging geld toegelegd worden. Om het rendement te vergroten kan het een voor de hand liggende keuze zijn om extra te focussen op de kernactiviteit. Picnic kiest er echter voor om dit soort bijverdiensten op te tuigen. Maar achter deze retourenlogistiek zit wel een enorme administratie en handling. De vraag is dan, wat er onder de streep over blijft.

De vergelijking met de reguliere supermarkt dringt zich op: daar zou men ‘het’ vooral doen (postpakketjes in ontvangst nemen etc.) omdat elke pakketafhaler dan ook een boodschap kan doen. Misschien dat Picnic ook zo redeneert: elke retouren-meegever kan dan mooi eerst even een onlinebestelling doen.