Last mile per drone? Amazon blijft ‘t proberen

In Darlington (UK) levert Amazon de bestellingen per drone. Uniek is het niet en een Europese opschaling ligt voor de hand. Maar regelgeving is, zoals zo vaak, een shopstopper.

Vanuit een fulfilmentcentrum in het Noord-Engelse Darlington brengt Amazon e-commercebestellingen rond. Per bike, per busje en nu ook per drone. Amazon presenteerde deze vliegende bezorgoptie vorige week als zijn eerste Prime Air-locatie buiten de Verenigde Staten.

Al eerder geprobeerd

Eigenlijk probeert Amazon UK al sinds december 2016 gebruik te maken van drones. Bij Cambridge werd destijds een vliegende testbezorging uitgevoerd: een gadget en een zakje popcorn bereikten in dertien minuten de achtertuin van een klant. Het huidige Darlington-project is een vervolg daarop: de eerste commerciële uitrol buiten de VS.

Onderdeel van fulfilmentproces

Vooral de logistieke context maakt het interessant. Amazon heeft de drone namelijk onderdeel gemaakt van het reguliere fulfilmentproces, vanuit een DC van ongeveer 43.000 m². De MK30-drone wordt beladen van vanuit de gewone voorraad, en als een doodnormale optie naast de andere last mile-mogelijkheden aangeboden. Het bestelde artikel wordt in het gerobotiseerde magazijn gepickt, krijgt een speciale Prime Air-verpakking en gaat vervolgens niet naar een bestelbus, maar naar een MK30-drone.

12 kilometer

Klanten die binnen een straal van ongeveer twaalf kilometer wonen, kunnen de drone-optie tijdens het afrekenen kiezen. De bestelling mag maximaal 2,2 kilo wegen en moet qua afmeting in een schoenendoos passen. Volgens Amazon voldoen miljoenen artikelen daaraan en het bedrijf geeft als voorbeeld drie hoofdgroepen: alledaagse benodigdheden, beauty/personal care en kantoor- en techartikelen.

Amazon belooft levering binnen zestig minuten en rekent Prime-leden voorlopig geen extra bezorgkosten.

De MK30 vliegt autonoom met maximaal circa 113 km/u naar het bezorgadres. De ontvanger moet natuurlijk wel over een tuin, een oprit of een behoorlijk dakterras beschikken. Amazon controleert deze dropzones vooraf, met digitale kaarten en AI. Bij aankomst controleert de drone opnieuw of de afleverplek vrij is van bijvoorbeeld mensen, huisdieren of obstakels. Daarna wordt het pakket gedropt. De speciale verpakking heeft een extra demping.

Niet uniek

Dat klinkt allemaal best revolutionair, maar toch loopt Amazon in Europa niet voorop. In Scandinavië bezorgt het Noorse Aviant al enige tijd maaltijden en boodschappen aan consumenten. Ook in het Zweedse Värmdö kunnen klanten via Aviant en Foodora een maaltijd van Bastard Burgers bestellen en ‘Drone Delivery’ kiezen. 

Een groter praktijkvoorbeeld is Manna. Het bedrijf is er nu niet meer actief, maar het bezorgde in Ierland boodschappen, maaltijden, drogisterijartikelen en andere producten. In zeven jaar tijd kwam Manna met zijn internationale operaties tot meer dan 300.000 leveringen.

Ook in Nederland vliegen de bezorgdrones rond, maar niet als e-commercedienst. ANWB Medical Drones test sinds september 2025 een verbinding tussen de Isala-ziekenhuizen in Meppel en Zwolle. Na een halfjaar waren er al ongeveer 400 retourvluchten uitgevoerd. 

Europese regels, nationale toestemming

Het eerder genoemde Manna maakte afgelopen juni bekend zijn bezorgdiensten in Dublin en Cork voorlopig stil te leggen. Niet omdat de drone niet werkte of klanten geen belangstelling hadden, maar omdat volgens Manna in Ierland een wettelijk kader ontbrak om de commerciële dronebezorging nog verder uit te rollen.

Manna laat dus zien waar de bottleneck zit: regelgeving. De basisregels zijn Europees. Voor autonome vluchten buiten het zicht van de piloot – BVLOS – is doorgaans een veiligheidsbeoordeling in de categorie 'specific' nodig. Die beoordeling wordt echter niet Europees gedaan, maar door de nationale luchtvaartautoriteit van het land waar de drone-exploitant is geregistreerd. Wil dezelfde exploitant daarna in een ander land vliegen, dan hoeft de veiligheidsbeoordeling niet opnieuw vanaf nul te beginnen. Maar het tweede land moet de operatie wel accepteren en kan kijken naar lokale omstandigheden en aanvullende maatregelen.

Amazon zelf zit overigens in een iets andere positie. Groot-Brittannië valt sinds de Brexit buiten het Europese EASA-stelsel en werkt via de eigen Civil Aviation Authority (CAA). De MK30-drone heeft inderdaad een CAA-goedkeuring voor Darlington. Hoewel de operatie daar voor Amazon zelf geen test is, ziet de Britse toezichthouder dat wel zo: die gebruikt Prime Air om ervaring op te doen met commerciële BVLOS-vluchten.

Rem op ontwikkeling

Maar over het algemeen: nationale autoriteiten bepalen onder welke voorwaarden je daadwerkelijk mag bezorgen. Niet elk land is daarin even voortvarend. En dat remt natuurlijk de investeringsdrang die nodig is om van dronebezorging een schaalbaar pan-Europees project te maken.  

De basistechniek om iets ter grootte van een schoenendoos door de lucht van A naar B te brengen, is allang ‘bewezen’. De vervolgopgave is het om er een vergunde, commerciële bezorgoptie van te maken die duizenden adressen kan bedienen. Darlington laat zien dat Amazon (opnieuw) probeert om dit geaccepteerd te krijgen – bij het publiek en bij de autoriteiten. 

In UK verleent de CAA medewerking. Ook de Europese Commissie heeft een Drone Strategy 2.0 met als expliciet doel een grootschalige, Europese commerciële dronemarkt. Tegelijkertijd werkt de EASA actief aan BVLOS en verdere harmonisering. Maar de laatste nationale puzzelstukjes ontbreken nog. In veel landen lijken commerciële bezorgdrones (nog) geen prioriteit te zijn.