Buitenlandse truckers. Ze zijn belangrijk. Maar zijn we ook gastvrij?

Nederland profileert zich als logistiek topland. Maar is het ook een gastvrij land? Voor buitenlandse chauffeurs valt dat behoorlijk tegen. 

Wie langs de snelweg rijdt, ziet het ook: overvolle parkeerplaatsen met vrachtwagens. De chauffeurs staan er in de bosjes te plassen, omdat wij niet eens voor een behoorlijke wc kunnen zorgen. In het weekend geeft een industrieterrein hetzelfde beeld: overal trucks, en chauffeurs die zich vervelen.

Transport vaak uitbesteed

Heel veel bedrijven in ons land steunen op die chauffeurs. Neem bijvoorbeeld Kruizinga, in Wapenveld. Reinard Schreurs is er warehousemanager. “Wij leveren opslag- en transportmiddelen, en we kopen het uiteraard ook in. Het assortiment bestaat uit een kleine 10.000 sku’s, de opslagcapaciteit is 50.000 m². Dat is niet alleen voor tape of stapelbakken, maar ook voor palletwagens, kasten en magazijnstellingen. Dus je kunt je het intensieve laad- en losverkeer hier wel voorstellen. Maar al dat transport - vaak internationaal - is uitbesteed, zelf rijden doen we niet. In een gemiddelde week zie ik daardoor tientallen Russen, Polen, Tsjechen, Duitsers, noem maar op.“

Wat voor Kruizinga geldt, gaat ook op voor Nederland. Buitenlandse truckers vervoeren inmiddels al meer goederen van en naar ons land, dan de Nederlanders zelf. 

Met die chauffeurs gaan we niet gastvrij om. En dat is een constatering die met regelmaat opduikt. Al in 2020 zag TLN dat chauffeurs op laad- en losplaatsen geen gebruik mogen maken van een toilet. Maar sanitair, een douche, eetgelegenheid en een wasmachine zouden volgens het rapport Truckparking van de Toekomst (2023) basisvoorwaarden moeten zijn. In 2024 was het de FNV die nog maar eens aan de bel trok, en in 2025 boog de gemeenteraad van Rotterdam zich over de slechte sanitaire voorzieningen. 

Groot tekort aan rustplaatsen

Het al dan niet verplicht rusten is een apart hoofdstuk, om niet te zeggen een hoofdpijndossier. Rijkswaterstaat stelt dat ‘verzorgingsplaatsen’ (sic) langs de snelweg in principe bedoeld zijn voor korte rust, maar overvol raken omdat veel chauffeurs er te lang blijven staan. De chauffeurs hebben weinig aan dat inzicht: er zijn geen alternatieven. Volgens sectorpartijen is er een tekort van ca. 4.400 vrachtwagenparkeerplaatsen. Dat tekort wordt volgens TLN/FNV verergerd door het verdwijnen van plekken bij tankstations, verboden op bedrijventerreinen en andere restricties.

In mei 2025 trokken TLN, FNV en CNV gezamenlijk aan de bel over deze ‘parkeercrisis’ en eisten zij ‘veilige, toegankelijke en waardige rustplaatsen’. Werkgevers en vakbonden stonden hier dus zij aan zij. Ze kwamen zelfs met een gezamenlijk ‘verbeterplan’ met concrete aanbevelingen. 

Overigens heeft Nederland wel beveiligde truckparkings met sanitair, maar dat netwerk is kleiner dan je van een logistiek topland zou verwachten. Een bruikbare, recente momentopname is het overzicht van Truckstar. Het vermeldt zowaar 32 bewaakte parkeerlocaties, zoals Truckparking Hazeldonk bij Breda (200 plaatsen), Truckparking Duiven (200 plaatsen) of Truckparking Deventer (100 plaatsen).

Reservering van 43 miljoen 

Gastvrijheid. Voor de chauffeurs waar we afhankelijk van zijn. Het probleem is niet dat niemand weet wat er nodig is; het probleem is dat Nederland er tot nog toe geen prioriteit van maakte. Ook een zichtbare, fysieke opvolging van het ‘verbeterplan’ is uitgebleven. 

Hoopgevend is misschien dat het onderwerp weer ‘op de agenda’ staat: het Rijk meldde in januari dat 43 miljoen euro is gereserveerd voor extra truckparkings. Maar reserveren is niet hetzelfde als uitgeven. Ook de provincie Gelderland besteedde zeer recent aandacht aan het probleem. Er zou  daar een tekort zijn van 721 vrachtwagenparkeerplaatsen voor lange rust. De Provinciale Staten hebben nu besloten “om te proberen te voorkomen dat het aantal truckparkeerplaatsen daalt” en “om te onderzoeken waar nieuwe parkeerplaatsen kunnen komen.” 

Ook goede voorbeelden

Gelukkig is het niet alleen maar kommer en kwel. Volgens Reinard Schreurs, van Kruizinga, nemen individuele bedrijven vaak juist wél hun verantwoordelijkheid. “Die chauffeurs beamen dat ook”, zegt Schreurs. “Neem bijvoorbeeld ons eigen industriepark. Daar hebben de bedrijven een gezamenlijke beveiliging geregeld. Voor het park zelf, maar ook de vrachtwagens staan er dan veiliger. En als een buitenlandse chauffeur bij de poort komt, wordt-ie netjes geholpen. Er wordt ‘m verteld waar hij kan rusten, maar ook waar het speciale, netjes onderhouden chauffeurstoilet staat. Bovendien staat alles in meerdere talen aangegeven.” 

Kruizinga is ook graag zelf een goede gastheer. Ondanks de vele taalbarrières neemt het bedrijf alle tijd om te begrijpen wat de chauffeurs komen doen. “En die chauffeur kan altijd rusten in de wachtruimte, we bieden ze dan koffie aan”, voegt Schreurs eraan toe. “De chauffeur mag ook gebruik maken van ons toilet - iets wat zeker niet overal mag.”

Wederzijds belang

Schreurs is realistisch en onderkent het belang van gastvrijheid. “Het zijn geen ingewikkelde dingen wat je voor zo’n chauffeur doet, maar je merkt toch dat je dan zelf ook netjes behandeld wordt. En je goederen ook. Die chauffeur moet ofwel iets brengen of wat meenemen. Als je hem in onzekerheid laat, tsja, dan heb je kans dat hij ‘t niet snapt en wegrijdt, of dat hij op de verkeerde plek gaat staan en de boel blokkeert.” 

Het contact met de chauffeurs is voor Kruizinga dus belangrijk, maar Schreurs kan zich heel goed voorstellen dat het voor kleinere bedrijven lastig is. “Er komen hier chauffeurs, en die laten dan een boordcomputer zien, met een adres. En voor de rest weten ze niks. Spreken geen Engels of Duits. En de translator-app, die werkt soms wel, maar vaak ook niet. Ja, dan kun je daar zo maar een halfuur aan kwijt zijn.”

Dat chauffeurs onderweg hun sanitair missen, is vaak overduidelijk. “Het is soms schrijnend. Je merkt dan aan alles dat zo’n man al een week geen douche gezien heeft, omdat het onderweg niet te vinden is”, zegt Schreurs. “Dan wachten we niet op zijn vraag, of-ie even naar de wc mag, maar dan sturen we ‘m zelf naar het chauffeurssanitair op het park. Je moet gewoon menselijk en netjes met elkaar omgaan, als collega’s. Daar hebben we allemaal wat aan.”