Ministerie van VWS houdt poot stijf: voedseletiketten mogen alleen in het Nederlands.

Vorig jaar nam de Tweede Kamer een motie aan om de Nederlandse taaleis voor voedseletiketten te schrappen. De consumentenprijzen dalen dan, was de verwachting. Ook Picnic betoogde al langere tijd zoiets: het zou dan gemakkelijker worden om producten ‘parallel’ in andere (goedkopere) landen in te kopen.

Het kabinet zegt nu dus: leuk geprobeerd, maar juridisch en praktisch niet uitvoerbaar. Dat blijkt uit een Kamerbrief van 23 januari 2026, waarin staatssecretaris Judith Tielen (VWS) schrijft waarom ze de aangenomen motie niet kan uitvoeren. Volgens Tielen is de Nederlandse taaleis een legitieme, nationale invulling van EU-regels (‘makkelijk te begrijpen voor consumenten’), en schrappen zou juist risico’s opleveren (o.a. voor de voedselveiligheid, denk aan allergenen) én juridisch vastlopen zonder Europese aanpassing. Daarnaast zou het paradoxaal genoeg de regeldruk kunnen verhogen, omdat toezicht en handhaving ingewikkelder worden als informatie niet meer eenduidig toegankelijk is.

Voor e-commerce geen ontsnappingsluik

Wat betekent dit voor de praktijk? Hoewel Jumbo, Plus en Picnic eerder voor één Engelstalig EU-etiket pleitten om leveranciersmacht en inkooppositie te verbeteren, blijft het proces vooralsnog simpel maar duur: verpakkingen, datasheets en online productpagina’s moeten in het Nederlands. Het alternatief is vertalen, controleren en (soms) overplakken. Ook voor e-commerce is er geen ontsnappingsluik: de NVWA liet via RTL al weten dat etiketteringseisen gelden “zowel op de website als op de verpakking”.

Last-mile risico

Voor kleinere online supermarkten (Picnic, Crisp) is de uitkomst van dit dossier zuur, omdat hun businessmodel leunt op datakwaliteit en slim (internationaal) inkopen. Wie in andere landen wil inkopen, moet dus blijven investeren in correcte Nederlandse productinformatie - op de verpakking én in de online omgeving. Het idee dat je het ‘wel even in de app oplost’ klinkt modern, maar is juridisch niet genoeg.

Logistiek gezien is het etiket daarmee geen sticker, maar een ‘last-mile risico’: één fout veld in de productdata kan eindigen in extra handling, blokkades in fulfilment en imagoschade aan de deurmat.